Heel heel lang geleden was er eens.......

In 1983 besloten een aantal sportieve heren samen een roeiteam te vormen en te gaan trainen voor de Harlingen-Terschelling race.
Het Weinstube team was geboren bestaande uit 13 bemanningsleden.

(Een aantal roeiers uit deze tijd vormden later het team De Orkaan)

Stuurman in die eerste jaren was Nanne Terpstra een bekend persoon in Harlingen.
Nanne leidde de jongens die eerste jaren door het woelige water op een wel heel eigen persoonlijke wijze, hij kwam altijd als een Eskimo zo dik gekleed aan boord en nuttigde onder het sturen zijn kopje koffie of soepje.
Op zaterdag 14 mei 1983 roeiden ze de eerste HT race in een tijd van 3 uur en 24 min. goed voor een 9e plaats.
Met de Weinstube sloep roeiden ze ook in  ´84´85´86 de HT, totdat plotseling vlak voor de HT van ´87 de sloep tot grote frustratie van de roeiers werd verkocht aan Terschelling.
(In de jaren daarop heeft de sloep onder de naam Albatros geroeid, dit jaar is de sloep aangekocht door roeivereniging Okke Hel in Harlingen dus de sloep is weer waar hij thuis hoort.)

En daar stonden ze dan verslagen en met lege handen  te kijken hoe het legioen van sloepen de haven uit ging voor de monsterrace van ´87.
Op de voorgrond van foto 2 staan 3 roeiers vanaf het eerste uur, vlak voor de start van de 1e HT met de Weinstube sloep in 1983.
Van L naar R- Bauke de H, Harry O en Melle H.
                                                                                                 

                                                                                                                                   
 In die jaren werd ook nog èèn van de roeiers en zijn bruid per sloep netjes voor het stadhuis afgezet.
Zij waren overigs niet het enige bruidspaar wat per sloep naar het stadhuis werd vervoerd vele jaren later werd dit namelijk door de bemanning van de Orkaan ook gedaan voor èèn van hun roeiers.

De mannen van het eerste uur.

Ze doorkliefden het water met hun zware sloep, mannen van staal met een enorm doorzettingsvermogen en de wil om bij de besten te horen.
Met vereende krachten stuwden ze de boot door de zware golven.
 
Ze waren een team op elkaar in gespeeld bereid om tot het uiterste te gaan, opgejut door het geschreeuw van hun stuurman en het gekreun van hun roeimaten.

Het kostte ze bloed zweet en tranen, er werd gelachen en gevloekt maar er was altijd die harmonie van ¨het ¨ samen doen ¨het¨ samen klaren, zeemijlen lang.
 
De handen open van het scheuren aan de riemen en het zoute water, de blaren en het bloed op de kont van het schuren over het zitbankje ondanks de zeemleren broekjes.
De koppen verbrand en met een zoutlaag bedekt, het totaal kapot zijn aan het einde van de race zodat je er misselijk van was, maar de klus was geklaard het doel was weer bereikt.


De zenuwen die parten speelde de morgen voor de race, de borden macaroni en de trossen bananen die werden verorberd.
Het gedobber in de haven totdat je eindelijk ¨los¨mocht gaan.
En los gingen ze, er vol tegen aan het verstand op nul èèn met de sloep en het water om hen heen.

3x wonnen ze de HT en ze werden nationaal kampioen, ze roeiden de 100 km lange Fuji roeimarathon en roeiden het laatste stuk op hun tandvlees maar ze klaarden ook deze klus.


De feesten op het eiland, de humor zoals alleen een Harlinger deze kent, het ¨brak¨naar huis teruggaan van vermoeidheid en het te diep in het glaasje kijken.
Prachtige tijden, prachtige herinneringen aan een vervlogen tijd.

Hun trots De ¨Orkaan¨ het is verleden tijd.

Wat blijft zijn de herinneringen aan die mannen van staal, aan hun doorzettingsvermogen hun teamgeest en hun niet aflatende wil om te presteren hoe zwaar het soms ook was
 ¨ze gingen er voor¨.
Met weemoed , respect en met pijn in mijn hart kijk ik achterom en herinner.

Mannen van staal, èèn met het water en de zee.