Zweten, buffelen en het roeilied.

   Tja, er was een tijd dat het roeien echt enorm populair was.

Aanbod van roeiers genoeg om de sloep vol te krijgen, enthousiast en vol vuur zette menig jonge (en de iets oudere) man/vrouw zich in voor het roeiers sport gebeuren.

Helaas is dat vandaag de dag wel anders, de sloepen zijn moeizaam vol te krijgen door het gebrek aan goede en gemotiveerde roeiers,de jongere garde heeft vaak andere interesses.

Maar goed de eerlijkheid gebied te zeggen dat roeier zijn een flink beslag legt op je tijd, dat doe je er niet zo maar even bij. Je hebt daar de steun van het thuisfront ook bij nodig want de lange trainingen betekenen ook minder vaak thuis zijn dan je zou willen.

Tijdens de trainingen op het wad  kwam je altijd wel een sloep tegen waarmee je de strijd kon aangaan, elkaar op juttend, uitdagen en aanmoedigen.

En dan op een warme dag in je onderbroek in de buurt van de pollendam over boord springen voor die verkoelende duik na uren hard trainen.

In de dagen van de Orkaan, trainden de mannen een aantal keren per week onder de bezielende leiding van stuurman Rob van R (sportinstructeur op de politieschool) en er werden heel wat druppeltjes af gezweet.

Ook in de winterperiode werden er heel wat uurtjes aan de training gespendeerd, conditietraining op de sportbanen bij de politieschool.

Je de blubber lopen en de steile zeedijk op moeten rennen niet 1x maar meerdere keren zodat je geen lucht meer in je longen over had.                                                                                                                                                     

Gebroken maar voldaan na de training huiswaarts gaan.             

  

                                                                                                         

 

    

Heel veel tijd brachten de mannen door in de sportschool van Body-Sport begeleid door Willem Pol.
Soms was het afzien, buffelen maar toch steeds weer doorgaan.                                                         

Evenementen als de HT halen het creatieve in de mens naar boven, in dit geval muzikale creativiteit.

Iemand (ik meende Wiebe van Dijk-volkszanger van Harlingen) schreef er een lied over speciaal voor de Orkaan.

De tekst is er nog, alleen is het onduidelijk welke melodie er bij hoort.

En dan natuurlijk het lied over roeien op het wad van de Wiebe van Dijk superband, een hit onder de roeiers.

Luister en geniet.

Van ¨Trammelant¨ naar ¨Orkaan¨

Na de verkoop van de Weinstube sloep stonden de jongens dus met lege handen, en trainen kun je nu eenmaal niet zonder sloep dus er moest gezocht worden naar vervanging.

Carolien van der Schoot had een sloep die ze konden lenen voor het komende seizoen zodat ze konden trainen en de HT race konden roeien. Met een aantal roeiers  van de oude bemanning van de Weinstube sloep en een aantal nieuwe roeiers schreven ze zich  dat jaar bij de HT commissie in onder de naam roeiploeg Galema.

Maar wat was nu eigenlijk de geschiedenis van deze sloep, waar kwam hij vandaan en wie waren de vorige eigenaars?

In 1971 kocht de Dhr. Bouma uit Harlingen de sloep van een familie wonende in de Napjesstraat te Sneek (helaas geen naam bekend) .

De sloep had toen nog een opbouw en was voorzien van een motor.

Met  het hele gezin  bestaande uit vader, moeder en drie kinderen is de fam. Bouma ettelijke keren op vakantie geweest met de boot die toen de naam ¨Trammelant¨ droeg.

Op de verzekeringspapieren stond de sloep toen ter boek als ¨Marine Barkas¨

In 1986 overleed dhr. Bouma en werd door het gezin besloten dat de sloep verkocht moest worden.

Marten van der Schoot en Cor Swytink  werden in 1987 de nieuwe eigenaren van de ¨Trammelant¨  en deze verkochten de sloep op hun beurt weer aan Carolien van der Schoot in begin ´88.

De sloep was tegen die tijd de opbouw en motor al kwijt en geschikt gemaakt voor het roeigebeuren wat indertijd een flinke opmars maakte in  Harlingen.

Zoals al gezegd in ´88 op vrijdag de 13e  werd dus geroeid met de geleende sloep,  startnr. 10 was hen toebedeeld en dit betekende starten in de laatste groep om 12.00 uur.

 Ze roeiden de tocht in een tijd van  3.31.13  goed voor een 22^e plaats, en wat voelde het weer goed het gescheur aan de riemen en zelfs de blaren op de kont na een jaar gedwongen aan de kant staan.
De race van 1988 werd in de Leeuwarder Courant van 14 mei benoemd als een uitputtingsslag en dat was het ook. De Orkaan kreeg zijn vuurdoop oftewel zijn waterdoop wel heel stevig om de oren gesmeten.

Vooral het schuitengat was voor veel roeiers de ¨hel op het water¨, hier kreeg men te doen met steeds hoger wordende zeeën en een flink aanwakkerende wind. Veel roeiteams kwamen hier de man met de hamer tegen. Maar van de 86 sloepen die meededen haalden toch 74 de eindstreep, een hele prestatie.

In de week van 13 mei 1988 stond Eddy Grant op nummer 1 in de top 40 met
 ¨Gimme hope Jo'anna!¨ , wel heel toepasselijk omdat de volgboot van de Orkaan tijdens de HT
Johanna B heette :-)

Een aantal roeiers zullen zichzelf tijdens de race wel een aantal keren op het dek van de Johanna gewenst hebben.

Maar toch, het roeien in de sloep beviel de heren zo goed dat ze besloten om gezamenlijk de sloep over te nemen van Carolien van der Schoot, en op 19 december 1988 werd het koopcontract ondertekend.

Vanaf dat moment waren de 12 roeiers + stuurman allemaal voor een gedeelte eigenaar van de sloep, de namen op het koopcontract zijn:

Melle H , Harry O , Bauke de H ,Chris L, Rob B, Frans B, Pier v/d P, , Gert Jan G, Jan Arend C, Johan R, Feitse B , Douwe H, en stuurman Rob van R.

ROEITEAM ORKAAN WAS EEN FEIT.

Heel heel lang geleden was er eens.......

In 1983 besloten een aantal sportieve heren samen een roeiteam te vormen en te gaan trainen voor de Harlingen-Terschelling race.
Het Weinstube team was geboren bestaande uit 13 bemanningsleden.

(Een aantal roeiers uit deze tijd vormden later het team De Orkaan)

Stuurman in die eerste jaren was Nanne Terpstra een bekend persoon in Harlingen.
Nanne leidde de jongens die eerste jaren door het woelige water op een wel heel eigen persoonlijke wijze, hij kwam altijd als een Eskimo zo dik gekleed aan boord en nuttigde onder het sturen zijn kopje koffie of soepje.
Op zaterdag 14 mei 1983 roeiden ze de eerste HT race in een tijd van 3 uur en 24 min. goed voor een 9e plaats.
Met de Weinstube sloep roeiden ze ook in  ´84´85´86 de HT, totdat plotseling vlak voor de HT van ´87 de sloep tot grote frustratie van de roeiers werd verkocht aan Terschelling.
(In de jaren daarop heeft de sloep onder de naam Albatros geroeid, dit jaar is de sloep aangekocht door roeivereniging Okke Hel in Harlingen dus de sloep is weer waar hij thuis hoort.)

En daar stonden ze dan verslagen en met lege handen  te kijken hoe het legioen van sloepen de haven uit ging voor de monsterrace van ´87.
Op de voorgrond van foto 2 staan 3 roeiers vanaf het eerste uur, vlak voor de start van de 1e HT met de Weinstube sloep in 1983.
Van L naar R- Bauke de H, Harry O en Melle H.
                                                                                                 

                                                                                                                                   
 In die jaren werd ook nog èèn van de roeiers en zijn bruid per sloep netjes voor het stadhuis afgezet.
Zij waren overigs niet het enige bruidspaar wat per sloep naar het stadhuis werd vervoerd vele jaren later werd dit namelijk door de bemanning van de Orkaan ook gedaan voor èèn van hun roeiers.

De mannen van het eerste uur.

Ze doorkliefden het water met hun zware sloep, mannen van staal met een enorm doorzettingsvermogen en de wil om bij de besten te horen.
Met vereende krachten stuwden ze de boot door de zware golven.
 
Ze waren een team op elkaar in gespeeld bereid om tot het uiterste te gaan, opgejut door het geschreeuw van hun stuurman en het gekreun van hun roeimaten.

Het kostte ze bloed zweet en tranen, er werd gelachen en gevloekt maar er was altijd die harmonie van ¨het ¨ samen doen ¨het¨ samen klaren, zeemijlen lang.
 
De handen open van het scheuren aan de riemen en het zoute water, de blaren en het bloed op de kont van het schuren over het zitbankje ondanks de zeemleren broekjes.
De koppen verbrand en met een zoutlaag bedekt, het totaal kapot zijn aan het einde van de race zodat je er misselijk van was, maar de klus was geklaard het doel was weer bereikt.


De zenuwen die parten speelde de morgen voor de race, de borden macaroni en de trossen bananen die werden verorberd.
Het gedobber in de haven totdat je eindelijk ¨los¨mocht gaan.
En los gingen ze, er vol tegen aan het verstand op nul èèn met de sloep en het water om hen heen.

3x wonnen ze de HT en ze werden nationaal kampioen, ze roeiden de 100 km lange Fuji roeimarathon en roeiden het laatste stuk op hun tandvlees maar ze klaarden ook deze klus.


De feesten op het eiland, de humor zoals alleen een Harlinger deze kent, het ¨brak¨naar huis teruggaan van vermoeidheid en het te diep in het glaasje kijken.
Prachtige tijden, prachtige herinneringen aan een vervlogen tijd.

Hun trots De ¨Orkaan¨ het is verleden tijd.

Wat blijft zijn de herinneringen aan die mannen van staal, aan hun doorzettingsvermogen hun teamgeest en hun niet aflatende wil om te presteren hoe zwaar het soms ook was
 ¨ze gingen er voor¨.
Met weemoed , respect en met pijn in mijn hart kijk ik achterom en herinner.

Mannen van staal, èèn met het water en de zee.