De mannen van het eerste uur.

Ze doorkliefden het water met hun zware sloep, mannen van staal met een enorm doorzettingsvermogen en de wil om bij de besten te horen.
Met vereende krachten stuwden ze de boot door de zware golven.
 
Ze waren een team op elkaar in gespeeld bereid om tot het uiterste te gaan, opgejut door het geschreeuw van hun stuurman en het gekreun van hun roeimaten.

Het kostte ze bloed zweet en tranen, er werd gelachen en gevloekt maar er was altijd die harmonie van ¨het ¨ samen doen ¨het¨ samen klaren, zeemijlen lang.
 
De handen open van het scheuren aan de riemen en het zoute water, de blaren en het bloed op de kont van het schuren over het zitbankje ondanks de zeemleren broekjes.
De koppen verbrand en met een zoutlaag bedekt, het totaal kapot zijn aan het einde van de race zodat je er misselijk van was, maar de klus was geklaard het doel was weer bereikt.


De zenuwen die parten speelde de morgen voor de race, de borden macaroni en de trossen bananen die werden verorberd.
Het gedobber in de haven totdat je eindelijk ¨los¨mocht gaan.
En los gingen ze, er vol tegen aan het verstand op nul èèn met de sloep en het water om hen heen.

3x wonnen ze de HT en ze werden nationaal kampioen, ze roeiden de 100 km lange Fuji roeimarathon en roeiden het laatste stuk op hun tandvlees maar ze klaarden ook deze klus.


De feesten op het eiland, de humor zoals alleen een Harlinger deze kent, het ¨brak¨naar huis teruggaan van vermoeidheid en het te diep in het glaasje kijken.
Prachtige tijden, prachtige herinneringen aan een vervlogen tijd.

Hun trots De ¨Orkaan¨ het is verleden tijd.

Wat blijft zijn de herinneringen aan die mannen van staal, aan hun doorzettingsvermogen hun teamgeest en hun niet aflatende wil om te presteren hoe zwaar het soms ook was
 ¨ze gingen er voor¨.
Met weemoed , respect en met pijn in mijn hart kijk ik achterom en herinner.

Mannen van staal, èèn met het water en de zee.